Μια υπόθεση εργατικού δικαίου, που αφορούσε μισθολογικές αξιώσεις εργαζο-
μένης κατά δημόσιου νοσοκομείου, αποτέλεσε την αφορμή για μια ιδιαίτερα ση-
μαντική απόφαση του Ε.Δ.Δ.Α. στην υπόθεση Βερβελέ κατά Ελλάδος, με επίκεντρο
την υπερβολική διάρκεια των δικαστικών διαδικασιών και την αποτελεσματικότη-
τα των εσωτερικών ενδίκων βοηθημάτων. Η προσφεύγουσα είχε ασκήσει αγωγή
ήδη από το 2001 διεκδικώντας μισθολογικές προσαυξήσεις και επιδόματα, όμως
η υπόθεση ολοκληρώθηκε μόλις το 2020, δηλαδή μετά από σχεδόν δεκαεννέα
έτη. Το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε ότι η τόσο παρατεταμένη διάρκεια,
που χαρακτηρίστηκε από περιόδους αδράνειας και επανειλημμένες αναβολές μη
αποδιδόμενες στην ίδια, συνιστούσε παραβίαση του δικαιώματος εκδίκασης εντός
εύλογου χρόνου. Η σημασία της κρίσης ενισχύεται από τη φύση της διαφοράς
ως εργατικής, δεδομένου ότι η καθυστέρηση επηρεάζει άμεσα τη βιοποριστική
κατάσταση του εργαζομένου και απαιτεί αυξημένη επιμέλεια εκ μέρους των αρ-
χών. Περαιτέρω, το Ε.Δ.Δ.Α. εξέτασε την αποτελεσματικότητα του αποζημιωτικού
ενδίκου βοηθήματος του ν. 4239/2014 για την υπερβολική διάρκεια των δικών και
διαπίστωσε ότι το σύστημα εμφάνιζε ουσιώδεις αδυναμίες, ενώ και η εφαρμογή
του από τα εθνικά δικαστήρια δεν παρείχε την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα,
με συνέπεια να μην εξασφαλίζεται ουσιαστική αποκατάσταση της βλάβης. Η από-
φαση αποκτά ευρύτερη θεσμική σημασία, καθώς αναδεικνύει ότι η υπερβολική
διάρκεια των δικών παραμένει διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής δικαιοσύ-
νης, ιδίως σε ευαίσθητους τομείς όπως οι εργατικές διαφορές, και ότι απαιτούνται
ουσιαστικά μέτρα τόσο πρόληψης όσο και αποτελεσματικής αποζημίωσης των
διαδίκων. Παράλληλα, αναμένεται αναπόφευκτα να σηματοδοτήσει μεταβολές στο
εθνικό νομοθετικό και δικαστηριακό πλαίσιο, ενώ επιφέρει σημαντικές συνέπειες
και ως προς τη στάση των μελλοντικών προσφευγόντων ενώπιον του Ε.Δ.Δ.Α. και
τη διαδικαστική τους προστασία.