18 Δεκεμβρίου

Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών

Η 18η Δεκεμβρίου ορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών με την από 4.12.2000 απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, μετά τη διαπίστωση ότι ο αριθμός των μεταναστών είναι διαρκώς αυξανόμενος και προκειμένου να υπενθυμίζεται η ανάγκη σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.

Η καθιέρωση της ημέρας αυτής έχει ως στόχο, όπως προκύπτει από το ίδιο το κείμενο της απόφασης, τη συμβολή στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ιδιαίτερης αυτής κοινωνικής ομάδας, κυρίως με την ανταλλαγή πληροφοριών που αφορούν την προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών, μεταξύ των Κρατών, των Διεθνών Οργανισμών και των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.

Όταν όμως άνθρωποι αναγκάζονται, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, τα σπίτια και τις οικογένειές τους προκειμένου να επιβιώσουν, σημαίνει ότι τα θεμελιώδη δικαιώματά τους είναι ήδη καταπατημένα.

Πρώτο ζητούμενο, κατά τη γνώμη μας, είναι η εντατική προσπάθεια της Διεθνούς Κοινότητας για την εξάλειψη των αιτιών που οδηγούν στην αναγκαστική μετανάστευση.

Έτσι, επιτακτική και επείγουσα ανάγκη είναι η ουσιαστική διεθνής συνεννόηση και δέσμευση των οικονομικά ισχυρότερων κρατών προκειμένου να στηριχθούν οικονομικά οι χώρες προέλευσης των μεταναστών.

Δυστυχώς, η πλειονότητα των παραπάνω κρατών ιστορικά έχει δράσει με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο, δηλαδή εξαντλώντας τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών προέλευσης των μεταναστών (εκεί εξάλλου οφείλεται και μεγάλο μέρος του συσσωρευμένου πλούτου των οικονομικά ισχυρών κρατών) ή ακόμη και καταστρέφοντας την υλικοτεχνική τους υποδομή προκαλώντας ή πρωταγωνιστώντας σε ένοπλες συρράξεις.

Το ΙΜΔΑ επανειλημμένα έχει υποστηρίξει (βλ. κυρίως τις από 14.8.2007 προτάσεις μας σχετικά με το «Σχέδιο Κατευθυντήριων Αρχών κατά της Φτώχειας» που υποβάλαμε, στα πλαίσια της ηλεκτρονικής διαβούλευσης που οργάνωσε το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και διεξήχθη από τις 20 Αυγούστου έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2007) ότι τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν άμεσα από τη Διεθνή Κοινότητα πρέπει να περιλαμβάνουν :

· την ανόρθωση της υλικοτεχνικής υποδομής των οικονομικά ασθενών χωρών,

· την άφεση των χρεών τους ή και την πληρωμή τους από τα οικονομικά ισχυρότερα κράτη,

· τη διεθνή συμφωνία για περικοπή, έστω και πολύ μικρή, των στρατιωτικών δαπανών των τελευταίων και την απόδοση των σχετικών ποσών που θα εξοικονομηθούν υπέρ της ανάπτυξης των οικονομικά ασθενών χωρών και

· την ανάληψη ενεργού, πραγματικού ρόλου από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε συνεργασία και με άλλους οργανισμούς του συστήματος των ΗΕ (Διεθνής Οργανισμός Υγείας, Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας κ.λ.)

Σχετικά με τις χώρες υποδοχής των μεταναστών, οι οποίες συχνά δεν είναι οικονομικά ισχυρές (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χώρα μας η οποία δέχεται δυσανάλογο αριθμό μεταναστών, τόσο σε σχέση με την έκταση και τον πληθυσμό της, όσο και με τις οικονομικές της δυνατότητες) είναι επιτακτική η ανάγκη κατανομής του οικονομικού κόστους που συνδέεται με τη μετανάστευση.

Ιδίως δε μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μεταναστευτική πολιτική δεν θα πρέπει να στοχεύει στην παροχή μέσων και την υιοθέτηση Κανονισμών και Οδηγιών με αποκλειστικό στόχο την αποτροπή της μετανάστευσης και τη τιμωρία όσων μεταναστεύουν παράνομα, αλλά στην οικονομική συμβολή όλων των Κρατών Μελών της ΕΕ και ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνατότητες, προς τις χώρες που δέχονται μετανάστες αναλόγως με τον αριθμό που η καθεμία φιλοξενεί.

Ενόψει των παραπάνω, το ΙΜΔΑ θεωρεί ότι, ενώ ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων των μεταναστών είναι αυτονόητο ότι πρέπει να είναι απόλυτος, όπως υπαγορεύεται από τη διεθνή και εσωτερική έννομη τάξη, απαραίτητη είναι η παράλληλη σύναψη διεθνών συμφωνιών και η ανάληψη προγραμματισμένων πραγματικών δράσεων εφαρμογής τους, που, τουλάχιστον, να περιορίζουν τα αίτια της μετανάστευσης.

Β.Α.